25 listapoda 2008 r. data aktualizacji

 

Syllabus zamieszczony poniżej jest podsumowaniem ankiet, na które odpowiadali edukatorzy.

  1. O czym powinni dowiedzieć się słuchacze, którzy pierwszy raz spotykają się z osobami chorującymi psychicznie? Co powinniśmy my (czyli edukatorzy) mówić, aby to pierwsze zetknięcie słuchaczy z osobami chorującymi psychicznie było ubogacające i wartościowe zarówno dla słuchaczy i edukatorów?
  2. Jaką wartość ma przekazywana wiedza o chorobie i wychodzeniu z niej, zarówno dla słuchających osób, jak i dla nas czyli edukatorów?

Pozwolicie Szanowni Koledzy i Koleżanki, że ten tekst będzie zbiorem Waszych odpowiedzi na zadane pytania, kwintesencją i że nie będę mówiła o tym, kto co napisał, tylko zachowamy dyskrecję w tym względzie.

Ad.1

Odnośnie pierwszego pytania były głosy, żeby nie „straszyć” chorobą psychiczną słuchaczy, ale żeby opowiedzieć krótko: co to jest choroba psychiczna, trochę rzeczy ogólnych, co odróżnia chorobę psychiczną od innych chorób np. brak krytycyzmu, świadomości pacjenta, że to, co przeżywa, to choroba.

Należy podkreślić, że z choroby psychicznej zdrowieje się lub ma się remisje tzw. niepełne lub pełne, kiedy człowiek po kryzysie psychicznym dobrze funkcjonuje w swych rolach społecznych, żyje bez objawów lub zdaje sobie z nich sprawę czyli kontroluje je, co umożliwia „przetrwanie” w przyjaznym środowisku.

Powinniśmy, jako edukatorzy przedstawić „modelową” drogę pacjenta do zdrowia, poczynając od pobytu w szpitalu na oddziale zamkniętym, poprzez  wyjścia z inną osobą, potem tzw. wolne wyjścia czy przepustki, powrót do domu, potem pobyt na Oddziale Dziennym, a następnie Warsztat Terapii Zajęciowej, czy Środowiskowy Dom Samopomocy, aż po pracę w przyjaznym środowisku np. w Zakładzie Aktywności Zawodowej Pensjonat i Restauracja „U Pana Cogito” albo Firmie Społecznej np. Laboratorium Cogito, lub na wolnym rynku. Często beneficjent podejmuje naukę, kursy uzupełniające wykształcenie, a nawet studia, ponieważ choroba psychiczna nie upośledza umysłowo, a zwykle atakuje w okresie, kiedy dopiero wchodzimy w życie i przerywamy naukę. W nauce przeszkadzają też duże dawki leków psychotropowych i zaburzenia emocjonalne. Jednak, jak wszyscy podkreślają trzeba brać lekarstwa i nie odstawiać ich bez zgody lekarza prowadzącego, lecz dyskutować o ich wpływie i ewentualnych korektach w zakresie dawkowania. Bardzo istotne jest spotkanie lekarza, któremu możemy zaufać, opowiedzieć o dręczących nas problemach, który umie i ma czas słuchać nas, z którym możemy nawiązać bliski kontakt emocjonalny i który dobrze ustawi leki.

Oprócz farmakologii należy podkreślić znaczenie psychoterapii a więc: psychoedukacji, psychoterapii grupowej, terapii rodzinnej, indywidualnej, terapii zajęciowej, czy terapii przez sztukę, w ramach której wyróżniamy : muzykoterapię, choreoterapię, malarstwo i inne sztuki plastyczne, literaturę oraz teatr.
Do każdego rodzaju terapii możemy podać konkretne przykłady ze swojego życia, np. Teatr „Psyche” czy kwartalnik „Dla Nas” i wydawnictwa Stowarzyszenia „Otwórzcie Drzwi”, ART- Studio Miodowa itp.

Najważniejsze jest zrozumienie chorego, że choruje i jego własna determinacja w walce o powrót do zdrowia, zrozumienie, że jego życie zależy najbardziej od niego. Nie należy zrażać się trudnościami, ale systematycznie dzień po dniu powtarzać trudną sytuację, aż się ją opanuje. Wiadomo, każdy z nas jest niepowtarzalną osobowością, posiada różne cechy charakteru, słabe i mocne strony, trzeba więc skupiać się bardziej na swoich talentach, zainteresowaniach, mocnych stronach, „rusztowaniach” psychicznych. Należy też być asertywnym i nie zgadzać się na wszystko, bowiem nie każda praca leczy. Musi bazować na zdolnościach i musi być sensowna, dająca zadowolenie, satysfakcję z dobra, które uczyniliśmy dla siebie, jak i dla innych.
Bardzo ważne jest wsparcie, przyjaźń, okazywana przez ważne dla nas osoby jak rodzina i grupa rówieśnicza. Kiedy choruje pacjent, choruje cała rodzina, gdyż rodzina to system naczyń połączonych. Bardzo ważne jest, aby najbliżsi rozumieli, na czym polega choroba psychiczna i umieli pomóc, wesprzeć chorującego w trudnych sytuacjach, ważna jest psychoterapia rodzinna i psychoedukacja rodziny. Tylko jedna osoba z ankietowanych poruszyła temat o miłości erotycznej, w ogóle o seksualności osoby chorującej psychicznie, co uważam za bardzo odważne i bardzo istotne.

Edukując dobrze by było opowiedzieć o swoich doświadczeniach, podać przykłady ze swojego życia, chorowania i zdrowienia, powiedzieć co nam pomogło wyjść z choroby i po co opowiadamy to wszystko. Celem bowiem naszego opowiadania jest pokazanie żywego człowieka, który przeżył naprawdę chorobę i wyszedł z niej. Właściwie najlepiej byłoby, gdyby słuchacze poczuli temat, żeby powstała nić porozumienia edukatorów  ze słuchaczami, wzajemna empatia i życzliwe zaciekawienie.

Być może w grupie edukowanej przez nas jest przyszły psychiatra? A przynajmniej, żeby słuchacze rozumieli, że soma jest połączona z psyche i nie bali się  ludzi chorujących psychicznie, natomiast mieli do nich cierpliwość i dawali wsparcie również psychiczne.
Ważne też jest zachowanie tajemnicy zawodowej – lekarskiej.

Ad.2

Wszyscy ankietowani podkreślają, że słuchacze mogą spotkać żywego człowieka, co jest wiedzą nie podręcznikową, ale bardziej interesującą -„z pierwszej ręki”. Stanowi to przeciwdziałanie stereotypowym wyobrażeniom o ludziach chorujących psychicznie i jest najlepszą informacją o prawdziwych problemach psychicznych i przeciwdziała stygmatyzacji tej grupy społecznej. To jest według wszystkich ankietowanych najważniejszą korzyścią dla słuchających.
Dla nas, edukatorów najważniejsze jest poczucie, że robimy coś dobrego, co będzie później procentować w życiu słuchaczy. Wzmacnia też poczucie wartości i godności osobistej edukatorów, porządkuje ich widzenie świata oraz „wgląd” w swoje wnętrze. Jest to też szansa na zbudowanie postawy przyjaznej i empatycznej, zbudowanie pozytywnego wizerunku 
osoby chorującej psychicznie. Mamy okazję również wpłynąć na stosunek
przyszłych słuchaczy do problemu, może nawet to spotkanie zadecyduje o ich przyszłym wyborze specjalizacji czy też rodzaju pracy.

Tylko jedna osoba wymieniła również motyw finansowy, poczucie, że za przekazaną wiedzę należy się godziwa zapłata.

24 listopada 2008 r. data aktualizacji

 

Stowarzyszenie „Otwórzcie drzwi”  zrealizowało projekt „Od historii choroby do historii życia” który był odpowiedziąna konkurs ogłoszony przez Wojewodę Małopolskiego z zakresu pomocy społecznej. Projekt był realizowany w okresie od 21 sierpnia 2008 do 25 listopada 2008. W ramach projektu realizowane były trzy zadania. Pierwszym z nich było zorganizowanie dwudniowego wyjazdu konferencyjno-integracyjnego dla członków i sympatyków Stowarzyszenia, drugim zrealizowanym zadaniem było przeprowadzeniu 5 spotkań szkoleniowych i trzecim ewaluacja wyników badań.

Wyjazd odbył się w dniach 18-19 września do Szczawnicy, uczestniczyło w nim 12 członków Stowarzyszenia i jego dwóch sympatyków. W trakcie spotkania poruszane były ważne kwestie dotyczace zagadnień bliskich członkom Stowarzyszenia m.in. współczesne strategie społeczno-zawodowe osób chorujących psychicznie; rola i znaczenie udziału osób po przeżytych kryzysach psychicznych w edukacji społecznej; analiza wyników ewaluacji szkoleń z udziałem beneficjentów ostatecznych; strategia prowadzenia skutecznej edukacji kierowanej do pracodawców; znaczenie ekonomii społecznej w rehabilitacji społecznej i zawodowej osób wykluczonych społecznie a także  trening umiejętności interpersonalnych.

Drugie zadanie było realizowane w terminach:

-24.09.2008 (Jacek Nowak, Anna Liberadzka)

-20.10.2008 (Agnieszka Mielnik,Konrad Wroński, Andrzej Bienias)

-21.10.2008 g. 11.30 (Jolanta Janik, Dorota Wypich)

-21.10.2008 g.14.00 (Dorota Trybis, Teresa Frączek)

-05.11.2008 (Jolanta Janik, Jacek Nowak)

W nawiasach podano nazwiska osób prowadzących spotkania edukacyjne.
W szkoleniach uczestniczyło kolejno: 23 osoby, 11 osób, 19 osób, 25 osób i 14 osób. Po każdym szkoleniu uczestnicy spotkania wypełniali ankietę ewaluacyjną. Szczegółowe wyniki ewaluacji są dostępne  w zakładce granty.

STRONY 1 « 1 2 3 4 5 6 7 [8]